Burr holes through the skull penetrate consciousness, reminding synapses of their trajectories, their deviations. You may get lost in void gazes, but what images do form on your fovea centralis? What imprints do remain between your sulci and gyri? Once you were told not to listen to telltales. Once you were told not to recognize the mirage. Once you were told to live always, and by the end, to die just once. What parts do you remember of what you were told? Do you remember the one who made you listen to all of this nonsense? Or was that one nonsense too? How dare you talk? Do you have proper senses? Do you recognize the inevitable truth? Do you recognize the almighty one? What the hell are you preaching? Almighty? Reality reflects in atheism. Don’t let your conscience go numb, hallucinating a reunion between Halloween and the Brahmarākṣasa. Your senses, innervating your existence, aren’t holy, they are intrinsic, what every creature naturally has. Are you still confused?...
Posts
May I Borrow Today for Tomorrow?
May I Borrow Today for Tomorrow? With busy schedules, today I’ve no time. So, may I borrow today for tomorrow? Today, I’m exhausted, angry, and far from fine, So, may we be together and happy tomorrow? My dear, the day runs faster than my hour, So, may I bring you gifts and flowers tomorrow? There’s still so much to do, to reach the tower, So, may I pause and breathe tomorrow? To all my well-wishers, please forgive my renunciation. I’m buried beneath to-dos, it’s not pride nor provocation. And to all my haters, I ask pardon for my retaliation. I am engraved in this race we call success, But I promise to smile at all of you, tomorrow. I know my breaths and beats are numbered. I’ve mourned the passengers, the families, Lost in senseless crimes, crashes and calamities. Some of my own said goodnight, Went to bed, and woke up in heaven. Some of my own, lost in fading minds, Unaware they stood at life’s last lines, And were taken where souls are driven. One companion fought in silence his ba...
रङ्ग
ऊ प्रकृतिको सजावट हो, ऊ हरेक वस्तुको बनावट हो, ऊ सबैको शाश्वत सत्य हो, ऊ संगीतिक बाजा हो, ऊ सुख र खुशीको आशा हो, ऊ सबैको अस्तित्वको परिभाषा हो। बोलीमा ऊ माधुर्य मिठास हो, रोगीका लागि ऊ छुमन्तर गर्ने ओखती हो, होलीमा ऊ सबैको सुसुप्त चाहना हो। रित्तो छ भने, पूर्ण नभए पनि आधा बनाई दिन्छ। फिका छ भने, त्यसमा चमक भरिदिन्छ। ओइलिएको छ भने, त्यसलाई ताजा बनाइदिन्छ। अलप भएको छ भने, त्यसलाई फेरि ब्युताइ दिन्छ। कुनै आकार त छैन उसको, तर पनि विभिन्न रूप मिलेर सबै कुरा साकार बनाई दिन्छ। सपना होस् या कल्पना, छरिन पाए भने, इन्द्रेणीभन्दा पनि उच्च श्रेणीमा पुर्याइ दिन्छ। चञ्चल आँखाका डिलमा सीमारेखा झैँ धसिन्छ, त्यही आँखाका परेलीमा अझै लपेटिन्छ। ती नरम रसिला अधरमा लाली बनी पोतिन्छ, अनि त सबैलाई लोभ्याउने— उसको सुन्दरतालाई झन् कामुक बनाइदिन्छ। निधारमा सुन्दरी टिका बनी अडिन्छ, गलालाई नानाभाँती गहना बनी घेराबन्दी गरिदिन्छ। अझ च्याट्ट मिलेको पहिरन भए, मोरीलाई स्वर्गकी अप्सरा झैँ बनाइदिन्छ। बडा चाड दशैंमा ऊ, सबैको शिरमा चिरञ्जीवी आशीर्वाद बन्छ। तिहारमा ऊ, निधारको सप्तशृंगार सजाउन व्यस्त हुन्छ। दीपावलीमा ऊ,...
Scripted Story
The air is smoky from the cigarette, held between his index and middle fingers. His lips kiss the filter end of the burning pipe, his eyes staring at a room with an open window, where a family dines with fun and laughter. A little girl on a chair by the window’s side waves her hand and says hello to the person, standing on the balcony, filling his lungs with tar and his mind with memories. The cold air from the past chills his thoughts and replaces the little girl with his lover. Suddenly, a play starts— acts of interesting talks, togetherness, and an instant silence. He tries to hide them all, drawing a curtain of smoke, blown from the burning substance. If only those passing hellos, once from a stranger, had ended with smiles instead of never-meeting goodbyes. Perhaps the play was scripted all along. Despite the ocean flooding along his eyelids, he wishes - for everything of her in his mind, to gift it to her, so she could see them herself and realize the...
परिवर्तन
परिवर्तनका लागि कत्ति धेरै नारा, जुलुस, विद्रोह, प्रदर्शन भए इतिहासमा, र हुनेछन् अझै भविष्यमा कुनै न कुनै पद्धतिका विरूद्धमा । तर के तिमीलीई थाहा छ? परिवर्तनको प्रारम्भ त एउटा व्यक्तिबाट नै हुन्छ । यस्तै सोचमा मैले पनि आफूलाई बदल्न सुरु गरे । म मा हुने बदलाव कुनै राजनिती, कुनै सामाजिक विचारमा केन्द्रित थिएन । यो त प्रेममा आफूलाई सिद्ध गर्नको निमित्त थियो। आफ्नो अस्तित्व आफूले मात्रै स्विकृत गरे पुग्छ भन्ने कटु सत्य बाट अनविज्ञ म, आफूलाई परिमार्जन गर्न मै लागि परे , आवश्यक हो त तिमीले पनि त कसरत गर्नु पर्ने हो नि हामी एकअर्काको मिलनका हेतु । राष्ट्रियताको लागि परिवर्तन भनेको, स्वार्थि भएर माया पिरतिमा पो डुबिएछ ! तर प्रेम त राष्ट्र सॅगै गरेको हो नि ! राष्ट्र ले त के बुझ्थ्यो होला यस्ता कुरा ? राष्ट्र चलाउनेले बुझिदिए त धेरै काफि हुने थियो। तर तिमीले पनि बुझ्नु आवश्यक छ ।
वार्तालाप ( अतितको कल्पनाबाट साभार)
हजुरआमा : बतासले उडाउला है कान्छा सम्हालिएर आउनु त्यो डाॅडाको बाटो धेरै नै असजिलो छ छाता लैजा लैजा भन्दा मानिनस् दिउॅसो घाम चरक्क चर्क्यो भने कतै छहारीमा बस्नु लखर लखर घाममा सेकिने होइन नि असारे झरिको बेला, पानि पर्यो भने कतै ओत लागेर बस्नु, घर आउन हतार नगर्नु अनि त्यो जङ्गलको बाटो राति राति नआउनु त भर्खरको कलिलो मान्छे, फेरी बाघ, ब्वाॅसाका मिस्ठान्न भोजन बन्लास, ख्याल गरे है नाति: ए आमा मेरो सामान मिलाइ दिनु भयो त? मलाई हतार भै सक्यो। गाडि छुट्छ फेरी। हजुरआमा: ( आफै एकनाशले बोल्दै) बरु त्यतै काइते काकाको घरमा गार्हो सार्हो जे भए पनि त्यतै बस्नु आज एक रात भोलि बिहान सबेरै फर्किनु । नाति: ए आमा म त सहर पो जान लागेको त कसरी भोलि नै फर्किनु त के के भन्छिन् यि बुढि पनि हजुरआमा: म पनि कस्ति लाटि, यो मोरा त सहर पो जादै छ त क्यारे ! अब कहिले आउॅछ कुन्नि , बिदा त एकै चोटि दशैमा हुन्छ रे । नाति: त्यस्तै होला अब , खै ? हजुरआमा: राम्रो सङ्ग मन लगाएर पढेस् साथि भाइ भनेर यता उता नबरालिएस्, कुलतमा नलागेस् नाति: केके भन्छिन् के के यिनि पनि मलाई थाहा ...